Vandaag Yanske opgehaald in Dordrecht. Ze was de laatste die naar haar nieuwe baasjes ging en we hebben alleen haar zusje Coco nog gezien, die bij haar papa gaat wonen. Haar broertjes Teun en Jackson en haar zusjes Noortje, Bailey en Senna zien we hopenlijk over een jaartje terug op hun eerste verjaardag (of eerder).
Op de weg naar huis zijn we meteen begonnen met de socialisatie en zijn gestopt bij het eerste wegrestaurant voor een plasje en een poepje. Dat deed ze prima al viel het niet mee haar uit de struiken te houden. Ze liep voor het eerst van haar leven op gras en dat is weer een belevenis apart.
Haar optillen, valt nu al niet meer mee; ze weegt 9,6 kg.
Toen door een draaideur naar binnen en dat was al het moment waarop we konden zien dat ze erg gemakkelijk gaat worden met alle nieuwe dingen om haar heen; het boeide haar totaal niet. In het restaurant hebben we haar eventjes op de grond gezet maar ze ging meteen op onderzoek uit en kwam in aanraking met beslist een niet-honden-liefhebbende-oberes. “Mevrouw, uw hond moet hier binnen wel aan de riem.” “Welke riem, heeft ze nog niet?” Haar op schoot gezet maar ze wou alleen maar over onze schouders weg. Dus snel ons drankje opgedronken en meteen afgerekend. Gelukkig liepen er enkele obers rond die wel om een hond geven en eentje kwam zelfs met een bak water aan, niet zo’n kleintje maar een bernerformaat.
Door het tunneltje onder de snelweg door terug naar de auto. De echo vond ze ook al niet vreemd, en aan het eind van de tunnel was een buitenlandse meneer aan het vegen met een bezem. Hem haar even over het bolletje laten aaien en proberen verder te lopen. “Ze blijft bij mij, hè”, zei hij nog. “Dacht het niet. “
Tegen het einde van de autorit begon ze toch wat rustiger te worden en zat ze geïnteresseerd naar buiten te kijken naar de koeien in de wei en de landbouwsproeiers, die ze uiteraard nog nooit gezien had.
Op ons pad kwamen we Floor tegen die ze nog vaak op de hondenschool zal zien. Floor is vrij overheersend en geeft een duidelijke lichaams-taal af naar Yanske wat ze meteen al begreep door op haar rug te gaan liggen. Ze snapte alleen niet dat er ook weimaraners zijn zonder kop?!
Thuis aangekomen begon ze de boel meteen te
verkennen en alles was leuk; het gras, de
dennenappels, de beeldjes, het badje, de zandhoop, het rondslingerend speelgoed, de botten; ze wist niet waar ze moest kijken. En wat ze nog het leukste vond: dat er nog meer berners op het terrein waren. “Hé, die ken ik!”
Bella moest niets hebben van dat happend jonge grut maar Duke was voorzichtig enthousiast.
